இஸ்லாம்தளம்

பிப்ரவரி4, 2009

பெண்ணுரிமைப் பேணுவோம்

Filed under: ISLAM — islamthalam @ 12.24
சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் ‘அரப் நியூஸ்’ பத்திரிக்கையை படித்தபோது கண்ணில் பட்ட ஒரு செய்தி நவீன தலைமுறை இளைஞர்களிடம் ஏற்பட்டிருக்கும் தறிகெட்ட தனத்தை பறைசாற்றியது. ரியாத் நகரில் சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்த இரு பெண்களை சில இளைஞர்கள் பலாத்காரம் செய்து அதனை தனது கேமரா செல்பேசியில் பதிவு செய்ததாக வந்திருந்த செய்தி நாகரீக மனிதர்கள் அனைவரையும் அதிர்ச்சியடைய வைத்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
இளைஞர்களின் சிந்தனையை இதுபோன்று பாழாக்குவதில் மேற்கத்திய ஊடகங்களும், அதனை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு தன்னை வார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மற்ற ஊடகங்களும் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றன. “செல்”லுக்குள் நடந்து கொண்டிருந்த குற்றங்கள் இன்று சாலைக்குள் வலம்வரும் விபரீதத்தை இங்கு காணமுடிகிறது.

மிகவும் கண்ணியமான முறையில் உடையுடுத்தி சென்று கொண்டிருந்த பெண்களையே இவ்வாறு சீண்டிப் பார்க்கும்போது அரைகுறை ஆடையுடன் அங்கங்கள் தெரிய பவனி வரும் இன்றைய மங்கைகளின் விஷயத்தில் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.

முழுக்க முழுக்க ஆண்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்களின் விளம்பரத்திற்குக் கூட பெண்களின் கவர்ச்சி அவசியம் என்ற ஒரு மாயத்தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் இன்றைய நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் பகட்டு வெளிச்சத்தை நோக்கி விட்டில் பூச்சிகளாக விரைந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நாகரீக! பெண்களை நினைத்து அழுவதா? சிரிப்பதா? என்று தெரியவில்லை.

பெண்கள் பெண்களாக வாழும்போதுதான் அவர்கள் முழு உரிமை பெற்றவர்களாக இருக்க முடியும். நான் எப்படியும் இருப்பேன் என்று அரைகுறை ஆடையுடன் வலம் வருபவர்கள், தனக்கு முறையாகக் கிடைக்க வேண்டிய கண்ணியம் என்ற தனது உரிமையை இழந்தவர்களாகவே ஆகமுடியும்.

பெண்களின் கண்ணியத்தையும், பாதுகாப்பையும் மேலும் உறுதிப்படுத்தவே இஸ்லாம் பர்தாவை அவசியமாக்கியிருக்கிறது என்பதை முதலில் உணர வேண்டும். பெண்களுக்கு பர்தா ஒரு சிறந்த, எளிய பாதுகாப்பு வளையம் என்பதை உணர்ந்ததாலேயே மேலைநாட்டைச் சேர்ந்த Tanya C. Hsu என்ற மத்திய கிழக்கு ஆய்வாளர் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

“In Riyadh’s Bedu Souk I added a burqha and realized, for the first time in my adult life, men spoke directly to me rather than to a physique. That is respect.

ஆடையைக் குறைப்பதுதான் தான் பெறக்கூடிய மிகப்பெரும் உரிமை என்று நினைக்கும் விட்டில் பூச்சி பெண்வர்க்கமும், தன் உள்மனதில் உள்ள கீழ்த்தர ரசனை எனும் குரூரத்தை, பெண்ணுரிமைப் பாதுகாவலர்கள் என்ற போர்வையிட்டு மறைத்து வலம் வரும் ஆண்வர்க்கமும் இருக்கும் வரை கலாச்சாரச் சீரழிவை யாராலும் தடுக்க முடியாது.

சானியாவின் ஆடைக்கு வக்காலத்து வாங்கும் ஆடவர்கள் சொல்லும் வசனம் “ஆடையைப் பார்க்காதே; ஆட்டத்தைப் பார்” என்பது. ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்க்க வருபவர்களில் கதைக்காக வருபவர்களும் உண்டு. கவர்ச்சிக்காக வருபவர்களும் உண்டு. இதுபோல்தான் எல்லா விஷயத்திலும். இதனைப் புரியாதவர்கள் போல் நடிப்பதும், சுட்டிக்காட்டுபவர்களை எழுத்துக்களால் தட்டிக் கேட்பதும் அவரவர் மன அழுக்குகளை வெளிப்படுத்துவதாகவே தெரிகிறது.

மாறிவரும் சூழ்நிலைக்கேற்ப நாமும் மாறுதலுக்குட்பட வேண்டும் என்று கூறுபவர்களில் ஆண்கள் யாரும் மக்கள் கூடும் இடங்களில் அரைக்கால் சட்டைகளோடு வலம் வருவதில்லை. மேலும் மேலும் ஆடைகளால் முழுவதும் மறைத்த வண்ணமே தோன்றுகிறார்கள். அதுதான் சிறந்த கலாச்சாரம் என்பதை உணர்ந்ததாலேயே இந்திய, பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் வீரர்கள் பொது இடங்களில் தோன்றும்போது நீளக்காற்சட்டை அணியுமாறு சில மாதங்களுக்கு முன்பு அறிவுறுத்தப்பட்டார்கள். அப்போது யாரும் அதற்கு எதிராக கூக்குரலிடவில்லை. ஏனென்றால், ஆண்களின் ஆடைக் குறைப்பில் அவர்களுக்கு எந்தத் தேவையும் இருக்கவில்லை.

பெண்கள் தங்கள் நிலையை உணர வேண்டும். ஆடையைக் குறைப்பதை விட்டு விட்டு தங்களை நோக்கி வரும் ஆப(அச)த்தைக் குறைப்பதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். இதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் உரிமையை மீட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

<!– tag script Begins

tag script end –>

நூல்களால் அறிவை நூற்போம்!

Filed under: ISLAM — islamthalam @ 12.24
நேற்று இட்ட பதிவு ஏனோ தென்படவில்லை. அதனால் மீண்டும் இடுகிறேன் — நட்புடன், அபூஆதில்.)
நூலகம் என்பது அறிவின் நுழைவாயில் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. கல்வி எப்படி வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டியோ, அதுபோல் கல்விக்கு நூலகம் ஒரு மிக முக்கிய வழிகாட்டி மையம். நூலகமும், கல்வியும் என்பது தாயும், சேயும் போல. ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று பரிணாமம் எடுக்கிறது.
அறிவை வளர்த்துக் கொள்ள முயலும் ஒவ்வொருவருக்கும் நூலகம் ஒரு வரமாகவே இருந்து வருகிறது. பண்டையக் காலத்திலிருந்தே பல அறிஞர்கள் பல்வேறு நூல்களை ஒன்றுதிரட்டி தனக்கென ஒரு நூலகம் அமைத்து அதிலிருந்து அறிவின் சுவையைப் பருகி வந்திருக்கிறார்கள். பள்ளிக்கூடங்களிலிருந்து, பல்கலைக்கழகம் வரை நூலகம் அமைத்து அறிவின் தேடலுக்கு வழி அமைத்திருக்கிறார்கள். அதுஅட்டுமல்லாமல், இன்று அரசாங்கமே பட்டிதொட்டியிலிருந்து, மெட்ரொபாலிடன் நகரங்கள் வரை அனைத்து இடங்களிலும் பொது நூலகம் அமைத்து செயல்பட்டு வருகிறது. அறிவைத் தேடுவதற்கு மட்டும் வயது வரம்பு என்பதே இல்லை.
அறிவின் தேடலை வலியுறுத்தும் விதமாக அனேக மேதைகள், சமூக சிந்தனையாளர்கள் கருத்து சொல்லியிருக்கிறார்கள். இஸ்லாம் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை மிக அதிகமாக வலியுறுத்தி வருகிறது. அல்லாஹ் தனது அருள்மறையாம் அல்-குர் ஆனில் பின்வருமாறு கூறுகிறான்:
“கற்றோரும், கல்லாதோரும் சமமாவார்களா? நிச்சயமாக நல்லுபதேசம் பெறுவோர் அறிவுடையோரே”
அத்தியாயம் 39; வசனம் 09
மேற்கண்ட குர் ஆன் வசனம் மூலம் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை இஸ்லாம் எந்த அளவுக்கு வலியுறுத்துகிறது என்பதை விளங்கிக் கொள்ளலாம்.
ஒரு மனிதன் இவ்வுலகில் சிறப்புற்று வாழ்வதற்கும், முறையான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து தனது வாழ்வை அமைத்துக் கொள்வதற்கும் கல்வியே மிக முக்கிய காரணமாக அமைகிறது. இதனை வலியுறுத்தும் விதமாக இறுதித் தூதர் முஹம்மத்(ஸல்…) அவர்கள், “அல்லாஹ் ஒருவனுக்கு நன்மையை நாடிவிட்டால் அவனுக்கு கல்வியறிவை வழங்கி விடுகிறான்” என்று கூறுகிறார்கள்.
இவ்வுலகில் எதை வேண்டுமானாலும் இழக்கத் தயாராகலாம். ஆனால், கல்வி அப்படியல்ல. பணம் தன்னைத் தேடி வரும்போது அதனை வெறுத்து வாழும் மனிதர்களை நாம் இவ்வுலகில் காண்கிறோம். பதவி தம்மை நாடி வரும்போது அதனை மறுத்து வாழும் மனிதர்களையும் நாம் காண்கிறோம். ஆனால், கல்வியைக் கற்றுக் கொள்ளும் விஷயத்தில் மனிதன் இயல்பாகவே ஒருவித தேட்டமுடையவனாகவே இருக்கிறான். எனவேதான், தான் பெறாத கல்வியை தன் சந்ததியாவது பெற வேண்டும் என்று பாமர மக்கள் கூட அதற்காக எதையும் இழக்கத் தயாராகிறார்கள்.
இஸ்லாம் எந்நிலையிலும் அறிவின் தேடலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்திருக்கிறது. இறுதித் தூதர் முஹம்மது (ஸல்….) அவர்களது காலத்தில் நடைபெற்ற ஒரு போரின்போது முஸ்லிம்களால் போர்க்கைதிகளாக பிடிக்கப்பட்ட எதிரிகளை விடுவிக்க, முஸ்லிம்களில் எழுத்தறிவில்லாதவர்களுக்கு அவர்கள் எழுதப் படிக்க கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதையே நிபந்தனையாக விதித்து எழுத்தறிவு இயக்கத்தை அன்றே ஆரம்பித்து வைத்த நபியவர்களின் ஒப்பற்ற நடைமுறை வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
எழுதப்படிக்கக் கற்றுக் கொள்வதோடு மட்டும் நமது கடமை முடிந்து விடுவதில்லை. கற்ற அறிவை முறையான வழிகளில் பயன்படுத்தவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒருவன் ஒரு சட்டையை வாங்கி அழகாக ஹாங்கரில் மாட்டி வைத்துக்கொண்டு என்னிடம் மிக அழகான சட்டை ஒன்று இருக்கிறது என்று கூறிக்கொண்டே வெற்று உடம்போடு திரிந்து கொண்டிருந்தானென்றால் அவனை நாம் அறிவுடையவனாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம். அதுபோலவே, எழுதப்படிக்கத் தெரிந்த ஒருவன் அதைக் கொண்டு அறிவைத் தேடிப் பெற முயலாமல் இருந்தானேயானால் அவன் பெற்ற எழுத்தறிவால் அவனுக்கு எந்த பயனும் இருக்கப் போவதில்லை.
மிகச்சமீப காலம் வரை மக்களிடையே புத்தகம் படிக்கும் வழக்கம் அதிகமாக இருந்தது. இன்றோ நிலைமை தலைகீழ். ஆறிலிருந்து நூறு வரை தொலைக்காட்சி முன்பு அமர்ந்து கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களுக்காக கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டு வீட்டையே திரையரங்குகளாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். புத்தகம் படிக்கும் வழக்கமோ இரயில் பயணங்களோடு நின்று போய்விட்டது. அதனால்தானோ என்னவோ மக்களின் சிந்தனையும் விரிவடையாமல் தண்டவாளம் போலவே சென்று கொண்டிருக்கிறது. இந்நிலை மாற வேண்டும். நூல்களோடு நம் தொடர்பை வலுப்படுத்த வேண்டும். அடைபட்டிருக்கும் அறிவுக்கதவைத் திறக்க வேண்டும்.
அறிவு என்பது ஆடை போல. அதை அணிந்தால்தான் மனிதனுக்கு கண்ணியம் கிடைக்கும்.
நாம் அறிவெனும் ஆடையை நூல்களால் நூற்போம்.

மக்களை ஒருங்கிணைத்த ஒரே மார்க்கம்..

Filed under: ISLAM — islamthalam @ 12.24

மக்களை ஒருங்கிணைத்த ஒரே மார்க்கம் இஸ்லாம்
– மு. தேவசகாய பாஸ்கரன்

“மார்க்கம் ரீதியாக மக்களை ஒருங்கிணைத்த ஒரே மார்க்கம் இஸ்லாம் என்று அறுதியிட்டு கூறலாம்” என்று கூறும் இக்கட்டுரை ‘எங்கே கிறித்தவம்? யார் கிறித்தவர்?’ என்ற தலைப்பில் தமிழகச் திருச்சபையின் தனிப்பெரும் அரசியல் ஆன்மீக சமூக வார இதழான ‘நம்வாழ்வு’ ஜனவரி 01-08, 2006-ல் பிரசுரமானது. (Source: http://www.tmmkonline.org)

‘இயேசுவின் அன்பார்ந்த சகோதர, சகோதரிகளே’ என்ற வார்த்தைகளை அனைத்து கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களிலும், பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களிலும் நாம் அடிக்கடி கேட்டு இருக்கின்றோம். இந்த வார்த்தைகள் உரைப்பவர்களின் உதடுகளிலிருந்து வெளிப்பட்டு, கேட்பவர்களின் செவிகளோடு மட்டும் நின்று விடுகிறது என்பதே கசப்பான உண்மை.

இந்தியாவில் உள்ள கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களில் பெரும்பாலானவர்கள் மதம் மாறியவர்களே. இருந்தபோதும் முஸ்லிம் மதத்தில் காணப்படும் ஒற்றுமையும், சகோதரத்துவமும் ‘இறைவனின் மக்கள் நாம் அனைவரும்’ என்ற உணர்வும் கிறிஸ்தவ மதத்தில் காணப்படுவதில்லை.

இந்தியாவில் பிராமணர்கள் முதல், ஒடுக்கப்பட்ட சமூக மக்கள் வரை அனைத்து சமுதாய மக்களும் முஸ்லிம்களாக மாறியுள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் கடலில் கலந்த நதிகளைப் போல் மற்ற அடையாளங்களை உதறித் தள்ளிவிட்டு, ‘முஸ்லிம்’ என்ற அடையாளத்தோடு காணப்படுகிறார்கள்.

நாம் நினைக்கலாம்… “முஸ்லிம்களுக்குள்ளேயும் பிரிவினைகள் உண்டு” என்று. முஸ்லிம் என்ற பெயரோடு பிரிவின் பெயரை இணைத்து சாதி சங்கங்கள் இஸ்லாமிய சகோதரர்களிடத்தில் இல்லை. மதம் என்ற ஓர் அடையாளத்தை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு அவர்களிடையே திருமணங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. அவர்கள் மதத்திற்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றனர் என்பதே உண்மை. பிரிவுகளை பெரிதுபடுத்துவதில்லை. அதனால்தான் இஸ்லாமியர்கள் தனி இடஒதுக்கீடு கோருகிறார்கள்.

கிறிஸ்தவர்களைவிட பெரும்பான்மையினரான இஸ்லாமிய சகோதரர்களுக்கு தனி இடஒதுக்கீடு சாத்தியப்படும்போது, கிறிஸ்தவர்களுக்கு இது ஏன் சாத்தியப்படவில்லை? கிறிஸ்தவர்களால் தனி இடஒதுக்கீடு கேட்கத்தான் முடியுமா? சாதி பிரிவினைகள் போக கிறிஸ்தவர்களிடையே எத்தனைப் பிரிவினைகள்!

கிறிஸ்தவம் என்ற மதத்தின் பெயரோடு சாதியின் பெயரை இணைத்து சங்கங்கள் வைப்பது போன்றவை இஸ்லாமிய மதத்தில் கிடையாது. இந்துத்துவாவின் அடிப்படையில் ஏற்பட்டதே வருணாஸ்ரம தர்மம். வருணாஸ்ரமத்தின் அடிப்படையில் நான்கு வருணங்கள். அவற்றிலிருந்து பிரிந்தவையே சாதிக் கொடுமைகள். பிரிவினைவாதங்கள், ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகிய கொடுமைகளே பலர் இந்து மதத்திலிருந்து வேறு மதங்களுக்கு மாறுவதற்கு முக்கியக் காரணங்களாக அமைந்தன. இந்துத்துவாவின் வழியில் ஏற்பட்ட சாதி பிரிவினைகளை உதறித் தள்ளியதன் மூலம் இந்துத்துவாவிலிருந்து முழுமையாக தங்களை விடுவித்துக் கொண்டார்கள் இஸ்லாமியர்கள். இவர்களெல்லாம் இந்துத்துவாவின் சாதியின் பெயரையோ, சாதிக்குரிய அடையாளத்தையோ தங்களோடு இணைத்துக் கொள்ளாமல், முழுமையாக களைந்து விட்டார்கள் என்பது கண்கூடு.

ஆனால் நாம் தேவாலயங்களிலும், பிரார்த்தனைக் கூடங்களிலும் ஒரே பாத்திரத்தில் கலங்கலாக காணப்படும் எண்ணெய்யும், தண்ணீருமாக இருக்கின்றோம். பின்பு எண்ணெய் வேறு, தண்ணீர் வேறாகப் பிரிந்து செல்கின்றோம்.

பெண் கல்வி, பெண் விடுதலை, கைம்பெண் மறுமணம், குடும்ப நலம், சமூக நீதி, சாதி ஒழிப்பு, கலப்புத் திருமணம் ஆகிய சீரிய கொள்கைகளை தனது கவிதைகள் மூலம் வெளிப்படுத்தியவர் புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன். பாரதிதாசன் ஒரு நாத்திகர், பிறப்பால் இந்து. இருந்தபோதும் கிறிஸ்தவ கொள்கைகள் மீது ஏற்பட்ட பற்றுதல் அல்லது ஈடுபாட்டின் காரணமாக ‘இயேசு மொழிந்த தெள்ளமுது’ என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை வடித்துள்ளார். இந்தியாவில் கிறிஸ்தவ மதத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருப்பது ஒன்றே ஒன்று மட்டும்தான். அதுதான் ‘சாதி’ என்ற தனது ஆதங்கத்தை இக்கவிதை மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அவற்றில் சில வரிகள்…

மேதினிக்கு சேசுநாதர் எதற்கடி தோழி? – முன்பு
வெம்மைகொள் மக்களைச் செம்மை புரிந்திடத் தோழா- அந்தப்
பாதையில் நின்று பயனடைந்தார் எவர் தோழி? – இந்த
பாரத நாட்டினர் நீங்கிய மற்றவர் தோழா – இவர்
ஏதுக்கு நன்மைகள் ஏற்றவில்லை உரை தோழி – இங்கு
ஏசுவின் கட்டளை நாசம் புரிந்தனர் தோழா
ஏசு மதத்தினில் இந்துக்கள் ஏனடி தோழி? – அந்த
இந்துக்கள் தீயிட்ட செந்துக்கள் ஆயினர் தோழா – மிக
மோசம் அவர்க்கென்ன வந்தது கூறடி தோழி – அட
முன் – மனு என்பவன் சொன்னதில் வந்தது தோழா – அவன்
நாசம் விளைக்க நவின்றது யாதடி தோழி? – சட்டம்
நால்வருணத்தினில் நாலாயிரம் சாதி தோழா – ஏசின்
ஆசை மதம் புகப் பேதம் அகன்றதோ? தோழி – அந்தத்
தொண்டர்கள் உள்ளனர், தொண்டு பறந்தது தோழா – அதைப்
போதாக்குறைக்கு முப்போகம் விளைத்தனர் தோழா – அடி
எல்லையில் பேதம் இழைத்தது தான் எவர் தோழி? – அட
இந்த நெடுஞ்சட்டை அந்தகரே அறி தோழா…
பஞ்சமர் பார்ப்பனர் என்பதெல்லாம் என்ன தோழி? – இவை
பாரத நாட்டுப் பழிச்சின்னத்தின் பெயர் தோழா – இங்கு
கொஞ்சமும் இப்பழி கொள்ளுதல் நல்லதோ? தோழி – ஒப்புக்
கொள்ளும் நிலத்தினில் கள்ளி முளைத்திடும் தோழா – இங்கு
நெஞ்சினிற் சேசுவின் தொண்டர் நினைப்பென்ன தோழி? – தினம்
நேர்மையில் கோயில் வியாபாரம் செய்து தோழி – அந்தக்
கோல நற் சேசு குறித்தது தானென்ன தோழா? – ஆஹா
கோயிலென்றால் அன்பு தோய்மனம் என்றனர் தோழா – அந்த
ஆண்டவன் தொண்டர்கள் ஆகிடத் தக்கவர் யாவர் – எனில்
அன்னியர், தான் என்ற பேதமில்லாதவர் தோழா!
– பாரதிதாசன் (கவிதை)

நெல்லை மாவட்டத்தில் மீனாட்சிபுரத்தில் முஸ்லிம்களாக மதம் மாறிய ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாய மக்களை திருமணங்களின் வாயிலாக இஸ்லாமியர்கள் தங்களோடு இணைத்துக் கொண்டார்கள். இதற்கு முஸ்லிம்கள் அனைவரும் சகோதரர்கள் என்ற உணர்வே காரணம். இந்த உணர்வே இஸ்லாமியர்களுக்கு தனி இடஒதுக்கீடு தேவை என்ற கோரிக்கைக்கு உரமூட்டுகிறது. இஸ்லாமிய சகோதரர்களிடையே உள்ள நல்ல செயல்களை நாம் முன்னுதாரணமாகக் கொள்வோம்.

கொள்கை ரீதியாகவும், மொழி ரீதியாகவும், வர்க்க ரீதியாகவும் பல சிந்தனையாளர்களும், சீர்திருத்தவாதி களும், சித்தாந்தவாதிகளும், வேதாந்தவாதிகளும், பகுத்தறிவுவாதிகளும், பொது உடைமைவாதிகளும் மக்களை ஒருங்கிணைக்க முயன்றார்கள். ஆனால், அவர்கள் அனைவரும் தோல்வி கண்டார்கள். மார்க்க ரீதியாக மக்களை ஒருங்கிணைத்த ஒரே மார்க்கம் இஸ்லாம் என்று அறுதியிட்டு கூறலாம். மேலும், அவர்களிடையே காணப்படும் உலகளாவிய ஒற்றுமை மற்றும் சகோதரத்துவ உணர்வுக்குக் காரணம், அவர்கள் இன்றவும் உலகளாவிய பொது வழிபாட்டு மொழியைக் கடைப்பிடிப்பதேயாகும்.

பல புனிதர்கள், அருளாளர்கள் பெயரை நம் பெயராகக் கொண்டிருக்கின்றோம். அந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் சாதியின் பெயரையும், சாதியின் பட்டத்தையும் சேர்த்துக் கொள்வது அந்தப் புனிதரை அவமானப் படுத்துவதற்கா? அல்லது சாதியை பெருமைப் படுத்துவதற்கா? கிறிஸ்தவர்கள் மதத்தைவிட சாதிக்குத்தான் முதல் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள் என்பதே உண்மை. மதத்தின் பெயரால் நம்மால் ஒன்றுபட முடியுமா?

இந்துக்களோடு சாதியின் பெயரால் உறவுகளை சிலர் நீட்டித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மேலை நாடுகளில் வெள்ளையர்கள், கருப்பர்கள் என்ற வேறுபாடு கிருத்துவ மதத்தில் பரவலாக முன்பு காணப்பட்டன.

வெள்ளையர்களும், கருப்பர்களும் வேறு வேறு மண்ணுக்குச் சொந்தக்காரர்கள். மொழியால், கலாச்சாரத்தால், நாகரீகத்தால், உணவு பழக்க வழக்கங்களால் முற்றிலும் மாறுபட்டவர்கள். வேறு வேறு இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆனால் நம்மிடையே அவ்வாறு இல்லை. ஒரே மண்ணின் மக்கள். ஒரே மொழியைப் பேசுபவர்கள். கலாச்சாரத்தால், நாகரீகத்தால் ஒன்றுபட்டவர்கள். நம்மிடையே சாதி அடிப்படையில் பிரிவினைகள் ஏற்படுத்தியது ஆதிக்க இந்துக்கள்.

“நாம் பலராயினும் கிருத்துவில் ஒருவரே நம்மில் யூதன் என்றும், கிரேக்கன் என்றும் இல்லை. அடிமை என்றும் சுதந்திர மனிதன் என்றும் இல்லை. ஆண் என்றும் பெண் என்றும் இல்லை” என்று சொன்ன கிருத்துவம் இந்திய மண்ணில் இந்துத்துவாவின் மாமுல்களை மாற்றியமைக்க முற்படாமல் கால் ஊன்றத் தொடங்கியது. இந்நிலை கண்ட தந்தை பெரியார் ஒருமுறை “கிறித்தவ சகோதரர்கள் கோபித்துக் கொள்ளக்கூடாது. வேண்டுமானால் வெட்கப்படுங்கள் என்று வணக்கமாய் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்” எனக் கூறினார்.

டாக்டர் அம்பேத்கர் “ஒரு தீண்டப்படாதவனுக்கு தன்னுடைய பழைய மதத்தின் பின் இணைப்பாகவே கிறித்தவ சமயம் இருக்கிறது” என்று குறிப்பிட்டார்.

இந்தியாவை பொருத்தவரை தனித்தன்மையோடு விளங்குபவை இந்து மற்றும் முஸ்லிம் ஆகிய இரண்டு மதங்கள் மட்டுமே. மீதி மதங்கள் அனைத்தும் இந்துத்துவாவின் பாதிப்பிலிருந்து விடுபடாமல் உள்ளன. ஞானஸ்நானம் பெறுகின்றோம், அப்போது நம் மீதுள்ள ஜென்மப் பாவங்கள் கழுவிக் களையப்படுகின்றன. அப்போதே ஜென்மப் பாவத்தினால் ஏற்பட்டுள்ள இந்துத் துவாவின் கறையான சாதியும் நம்மை விட்டு நீங்கியிருக்க வேண்டும். கொசுக்களை வடிகட்டி தூர எறிந்துவிட்டு ஒட்டகத்தை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றோம். இந்தியாவில் சிலுவையின் நிழலில் கீறல்கள் காணப்படுகின்றன.

மற்ற மதங்களைவிட வலுவான நிர்வாகக் கட்டமைப்பு கிறிஸ்தவ மதத்தில் உள்ளது. துறவிகள், போதகர்கள், ஊழியக்காரர்கள் மட்டத்தில் இருந்து அவசரக்கால அடிப்படையில் இதற்கான முயற்சிகளும், பணிகளும், முன்மாதிரியான வாழ்க்கையும் மேற்கொள்ளப்பட்டால் கிறித்தவ மதத்திலும், உண்மையான சகோதரத்துவமும், தனித்துவமும் வருங்காலத்தில் ஏற்படும்.